In 2018 begon ik in deze raad als raadslid met een hoofd vol idealen, een hart vol ambitie en een rugzak vol meningen. Vandaag sta ik hier, nog steeds vol idealen en ambities, maar met meer wijsheid – en met de onschatbare les dat gelijk hebben iets heel anders is dan gelijk krijgen. Want in de politiek gaat het niet alleen om wat je zegt, maar ook om hoe je het zegt, wanneer je het zegt, en – misschien wel het belangrijkst – wie het zegt.
Gelijk krijgen is een kunst. Mijn tijd in deze raad heeft me geleerd dat politiek ook gaat over timing, geduld en een gezonde dosis humor. Want wat is de gemeenteraad zonder de nodige discussies over parkeernormen, doneerringen en de vraag wie zich het meest beijvert voor het behoud van carbidschieten en paasvuren.
In een tijd waarin politiek soms lijkt te draaien om het snel oplossen van klachten en het benoemen van de veronderstelde misstanden, is het belangrijk om stil te staan bij wat echt telt: waardegedreven politiek. Of je nu uitgaat van confessionele, liberale, sociaal-democratische of progressieve waarden, het zijn juist die principes die ons houvast bieden en onze visie vormen. Ze helpen ons om keuzes te maken die niet alleen vandaag, maar ook morgen en overmorgen standhouden.
Het is gemakkelijk om te luisteren naar de luidste stemmen, de grootste heethoofden of de meest directe wensen. Maar met dergelijke ombudspolitiek dreigt het algemeen belang het onderspit te delven ten opzichte van korte-termijnbelangen en snel scoren. Zo wordt de afstand tussen burger en politiek weliswaar kleiner, maar vervaagt tegelijkertijd de grens tussen politieke steun en gunsten.
Waardegedreven politiek daagt ons uit om het debat aan te gaan en verder te kijken. Om beslissingen te toetsen aan duurzame, sociale, liberale of wereldbeschouwelijke partijprincipes. Om niet alleen te vragen wat mensen willen, maar ook waarom ze dat willen. En soms betekent dat dat je een keuze maakt die niet populair is, maar wel principieel – die slecht valt bij een enkeling, maar goed is voor de samenleving.
Als voorzitter van de werkgroep bestuurlijke vernieuwing mocht ik meebouwen aan een raad die niet alleen reageert maar ook leidt. En we hebben veel bereikt! We introduceerden heldere werkafspraken tussen raad, college en ambtenaren, zodat iedereen weet wie wat doet en wanneer. En we verfijnden ons vergadermodel, met extra aandacht voor de beeldvormende fase. Zo kregen we informatiebijeenkomsten met meerdere onderwerpen op één avond, oplegnotities bij elke presentatie en een duidelijk onderscheid tussen besloten informatiebijeenkomsten en openbare themabijeenkomsten.
Henk Mulder, Irma, Jaqueline, Marjan en Harm, samen hebben we deze raadsbrede werkgroep tot een succes gemaakt. Dank voor jullie inzet, humor en het vermogen om zelfs de saaiste procedures interessant te maken. We hebben laten zien dat bestuurlijke vernieuwing niet alleen een zaak is van regels en procedures, maar vooral van mensen die bereid zijn om samen ideeën uit te werken, te leren en te groeien.
Aan de nieuwe raad geef ik graag mee: blijf luisteren, maar verlies je stem niet. Blijf vasthouden aan je waarden, maar wees bereid om te leren. Blijf in gesprek met de samenleving maar ga ook het debat in de raadszaal niet uit de weg.
Ik kijk terug op een prachtige tijd, vol leerzame momenten, onverwachte wendingen en – vooral – geweldige mensen. Ik ga de raad, de griffie en de samenwerking met het college missen, maar ik neem de lessen, de herinneringen en de vriendschappen mee. Onnoemelijk veel dank ook aan mijn eigen fractie, Paulien, Jerry, Irene en Bertrand. En wie weet, misschien kom ik terug – als jullie me tenminste nog een keer gelijk willen geven.
-Lars Hoedemaker